Bir otun incecik sapı bir sonbahar yaprağına dedi ki;

Sen düşerken öylesine patırtı yapıyorsun ki,

Benim tüm kış rüyalarım uçup gidiyor.

Yaprak kırgın bir biçimde cevap verdi;

Değersiz ve basit olan sen! Ağzı pis ve miskin olan sen!

Aşağılarda süründüğün için bir şarkının güzelliğini kavramana imkan yok.

Ve biraz sonra sonbahar yaprağı yere düşüp uyudu.

Ve ilkbahar geldiğinde yeniden uyandı.

O, artık bir otun sapı olmuştu.

Sonbahar yeniden gelip de ot kış uykusuna yatmaya hazırlandığında,

Yukarılardan sağa sola düşmekte olan yaprakların sesini duydu ve o zaman kendisi de;

Öf! bu sonbahar yaprakları öylesine patırtı yapıyorlar ki,

Benim tüm kış rüyalarımı kovup duruyorlar diye şikayette bulundu.

(Kaynak, Halil Cibran - Deli)